ทางจักรา ตอนที 5

ทางจักรา ตอนที่ 5

          เป็นเรื่องราวการเดินทางของภูผาและครูของภูผา โดยการปั่นจักรยาน การเดินทางในตอนนี้ เริ่มเมื่อเวลาเช้าตรู่ของวันหนึ่งบริเวณเถียงนา ซึ่งทั้งสองกำลังเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันนี้ พอทั้งสองทำภารกิจเสร็จจึงพากันออกเดินทาง โดยมีจักรยานเป็นพาหนะนำทาง ระหว่างการเดินทางได้ผ่านมายังชุมชนแห่งหนึ่ง ทั้งสองได้ชมวิถีชีวิตของชาวบ้าน และได้หยุดรถที่คุ้งสะพานซึ่งอยู่ระหว่างบ้านและวัด

          ภาพของพระภิกษุบิณฑบาตรทำให้ภูผาผุดคิดถึงเรื่องราวของตนเมื่อเห็นกิริยาของพระภิกษุอันไม่เป็นไปในทางปฏิบัติ จึงนึกถึงภาพของตน เมื่อตนได้ก้าวไปเป็นภิกษุ แล้วภายในใจนั้นเรรวน แยกออกจากกันเป็นสองทาง คือ ทางหนึ่งต้องการปลดปล่อย อีกทางก็ยังวุ่นวายไม่สงบสุข ความคิกกับการกระทำช่างแตกต่างกันหนัก ทั้งที่รู้แต่ไม่เห็นทางแก้ไขได้

          ครูกล่าวกับภูผาว่า นี้แหละหนาคนเรา ผู้ที่ผิดพลาดหรือเพรี้ยงพร่ำไม่ใช่คนโง่เสมอไป ผู้มีปัญญาก็เพรี้ยงพร่ำได้ เพราะเขายังมีพันธะบางอย่างยึดเหนี่ยวให้เขาเดินไปในทางที่ผิดพลาด นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เรายังคงปั่นจักรยายอยู่

          ในบางครั้งข้อผิดพลาดหรืออดีต กลับเป็นสิ่งที่น่าจดจำ บางอดีตบางภาพก็มีมุมที่ดี สิ่งเหล่านี้ก็เป็นแรงผลักดันสำหรับกวีให้เขียนงาน สร้างสรรค์งานขึ้นมา

          ภูผานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกถึงงูลอกคราบ และคิดได้ว่าขนาดงูยังกล้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ กล้าออกจากคราบเก่าๆ ก็เหมือนชีวิตคนเราที่ต้องพร้อมเรียนรู้ตลอดเวลา แม้จะมีเรื่องทุกข์ใจ หรือ มีปัญหาใดๆ ก็ตาม

          จักรยานทั้งสองคันปั่นไปเรื่อยๆ บ้างก็คุยกันอย่างสนุกสนานผ่านชุมชน มีเสียงหนึ่งถามขึ้นมา ว่าจะพากันปั่นจักรยานไปไหน คำถามที่เรียบง่ายของชาวบ้าน แต่ตอบยากสำหรับทั้งสองคน ถ้าจะตอบว่า ไปเที่ยวก็แปลก เพราะไม่มีอะไรในหมู่บ้านที่น่าเที่ยว ถ้าจะตอบว่า ขี่ไปเรื่อยๆ ก็อาจจะดูหยาบคายไป หรือ ถ้าจะตอบว่า ออกจาริกสิกขาก็ดูไม่เข้าที เพราะไม่น่าจะเป็นนักบวชได้ จึงตอบออกเพียงว่า มาขี่รถออกกำลังกาย อาจจะไม่ตรงนักแต่ก็ไม่เท็จเสียทีเดียว

          จิตใจของชาวบ้านสบายเบา หรือเปล่าครู ภูผาถาม เพราะเขาไม่ได้ยึดติดอยู่กับหลักปรัชญาอะไรเหมือนพวกเรา พวกชาวบ้านช่างมีใจเป็นสุข ต่างจากเรามีแต่สิ่งที่มาปรุงแต่ง ครูนิ่งฟังแต่ไม่ได้ตอบแสดงความคิดเห็นแต่อย่างไร แต่ให้พื้นที่ให้ภูผาได้คิดเอง

          แต่ภายในใจครูนั้น คิดว่า ความเรียบง่าย สบายใจนั้นเป็นเพียงเปลือกนอก ข้างในเต็มไปด้วยปัญหา ไม่ว่าจะเป็นปัญหาเกี่ยวกับทางบ้าน หรือ ทางวัด เช่น ลูกหลานติดยา ติดเกม ภาพที่เห็นภายนอกอาจจะดูไม่ซับซ้อน เพราะเราใช้ตามองเพียงผิวเผินเท่านั้น แต่ปัญหาที่แท้จริงมันเป็นดังร่างแหที่ระโยงระยางภายใต้ความเรียบง่ายนั้น

          รถจักรยานเล่นถึงศาลาแห่งหนึ่ง มีสระสาธารณะกว้างใหญ่ เป็นเวลาใกล้เที่ยง ท้องจึงเริ่มร้อง ทั้งสองจึงหยุดพักรับประทานอาหาร